تفاوت بین کابل اتصال عرضی ولتاژ پایین و کابل PVC چیست؟

در زمینه سیم و کابل، مشخصات روشنی برای دمای مجاز کار طولانی مدت هسته های سیم وجود دارد: برای هسته های سیم عایق شده با لاستیک، دمای مجاز کار طولانی مدت معمولاً 65 درجه سانتیگراد تنظیم می شود. برای هسته های سیم عایق پی وی سی، این دما 70 درجه سانتیگراد است. و برای هسته های سیم عایق پلی اتیلن متقاطع، دمای کار طولانی مدت مجاز می تواند به 90 درجه سانتیگراد برسد. در شرایط اتصال کوتاه (زمان اتصال کوتاه از 5 ثانیه تجاوز نمی کند)، حداکثر دمای مجاز هادی نیز به طور دقیق تعریف شده است: 160 درجه سانتی گراد برای هادی های عایق پلی وینیل کلرید و 250 درجه سانتی گراد برای هادی های عایق پلی اتیلن با پیوند متقابل.

در فرآیند ساخت دکوراسیون، ساخت و ساز مهندسی و انتخاب سیستم توزیع، دو اصطلاح حرفه ای "کابل اتصال متقابل ولتاژ پایین" و "کابل پلی وینیل کلراید" به طور مکرر ظاهر می شوند. بسیاری از مردم سوء تفاهم دارند و معتقدند که این دو اساسا یکسان هستند و می توانند به دلخواه از آنها استفاده کنند. با این حال، تفاوت های قابل توجهی بین این دو کابل در ابعاد کلیدی مانند مواد هسته، مقاومت در برابر حرارت، ایمنی و عمر مفید وجود دارد. هنگامی که انتخاب اشتباه انجام شود، نه تنها باعث هدر رفتن هزینه های غیر ضروری می شود، بلکه ممکن است خطرات ایمنی جدی برای کل سیستم قدرت ایجاد کند. در مرحله بعد، ما به طور جامع تفاوت های اصلی بین این دو را به روشی ساده و قابل درک تجزیه و تحلیل خواهیم کرد تا به شما در انتخاب دقیق و جلوگیری از اشتباهات تصمیم گیری کمک کند.

بنابراین، تفاوت‌های اساسی بین کابل‌های اتصال متقابل ولتاژ پایین (که توسط مدل رایج YJV ارائه می‌شود) و کابل‌های پلی وینیل کلراید (مدل رایج VV) چیست؟

اول اینکه مواد به کار رفته در لایه عایق کاملا متفاوت است.

لایه عایق کابل های پلی وینیل کلراید از PVC به عنوان ماده اصلی ساخته شده است. با مزایای کم هزینه و تکنولوژی بالغ، به نماینده مواد کابلی سنتی تبدیل شده است. لایه عایق کابل های اتصال عرضی کم ولتاژ از پلی اتیلن متقاطع (XLPE) ساخته شده است. این ماده با فرآیند خاصی پردازش شده است و ساختار مولکولی پایدارتری دارد. این به نسل جدیدی از مواد عایق با کارایی بالا تعلق دارد.

دوم، تفاوت قابل توجهی در مقاومت دما و ظرفیت حمل جریان وجود دارد.

محدودیت دمای کارکرد طولانی مدت کابل های پلی وینیل کلراید 70 درجه سانتی گراد است. هنگامی که بار افزایش می یابد، به راحتی گرما تولید می کند و در نتیجه ظرفیت حمل محدود می شود. از سوی دیگر، کابل های کراس لینک دارای دمای عملیاتی طولانی مدت تا 90 درجه سانتیگراد و مقاومت قوی تری در برابر دمای بالا هستند. تحت همان مشخصات مقطع، ظرفیت حمل قابل توجه تر است و می تواند نیاز برق تجهیزات الکتریکی بیشتری را تحمل کند. در مقایسه با کابل های پی وی سی، کابل های متقاطع نه تنها ظرفیت حمل بیشتر و ظرفیت اضافه بار قوی تری دارند، بلکه طول عمر بیشتری نیز دارند. به طور خاص، در شرایط محیطی خوب، کابل های PVC عمر حرارتی تقریباً 20 سال دارند، در حالی که کابل های XLPE تا 40 سال عمر حرارتی دارند.

سوم، عملکرد ایمنی آتش در تضاد شدید است.

هنگامی که سیم‌ها و کابل‌های PVC معمولی (شامل لایه عایق و غلاف) می‌سوزند، آتش به سرعت گسترش می‌یابد و عملکرد منبع تغذیه تنها در عرض 1 تا 2 دقیقه از بین می‌رود. دود سیاه متراکم منتشر شده در طول فرآیند احتراق حتی می تواند به جایی برسد که انگشتان دست خود را نبینید و به طور جدی مانع از تنفس و تخلیه ایمن افراد شود. چیزی که حتی جدی تر است این است که وقتی پی وی سی می سوزد، تجزیه می شود و گازهای هالوژن بسیار سمی و خورنده مانند هیدروژن کلرید (HCl) و دیوکسین ها تولید می کند. این مواد یکی از عوامل اصلی مرگ و میر در آتش سوزی ها هستند. در عین حال، فیلم رسانای اسید هیدروکلریک رقیق که در اثر احتراق ایجاد می‌شود به تجهیزات الکتریکی می‌چسبد و عملکرد عایق تجهیزات را تا حد زیادی تضعیف می‌کند و باعث بلایای ثانویه می‌شود که از بین بردن کامل آنها دشوار است.

در مقابل، مواد XLPE در هنگام سوزاندن دود کم و سمیت کمی از خود نشان می دهند. با این مزیت برجسته، کابل های متقابل به طور فزاینده ای توسط بخش های طراحی و استفاده به رسمیت شناخته می شوند.

در مجموع، کابل‌های PVC به دلیل مزیت قیمتی که دارند، بیشتر در خط‌گذاری موقت، سناریوهای توزیع برق ساده و موقعیت‌هایی با عملکرد پایین مورد استفاده قرار می‌گیرند. کابل‌های متقاطع، اگرچه گران‌تر هستند، اما به دلیل عملکرد جامع عالی، به محصول اصلی ترجیحی برای سیستم‌های توزیع برق در جوامع جدید ساخته شده و پروژه‌های مختلف تبدیل شده‌اند.